گرچه بسیاری از فعالان زیست محیطی خاطرنشان ساختند که در 20 سال اخیر و به لطف نخستین نشست ریو در سال 1992، جهش بزرگی در جامعه‌ی مدنی صورت گرفته و افکار عمومی به ضرورت و حیاتی بودن مبارزه برای حفظ تعادل زیست محیطی، تنوع زیستی و منابع طبیعی کره‌ی زمین و هم‌چنین مبارزه با فرایند گرمایش کره‌ی خاکی ما، بیش از پیش پی برده‌اند، ولی متأسفانه روند تخریب بسیار سریع‌تر است تا روند سازندگی و حفاظت از محیط زیست.

در این بحبوحه فعالان زیست محیطی با بدبینی به نشستی نگاه می‌کنند که در آن 130 رهبر دولت‌های مختلف حضور داشتند، ولی رهبران مهم‌ترین کشورهای جهان از لحاظ اقتصادی و خصوصاً از لحاظ توسعه‌ی صنعتی و تخریب محیط زیست و آلودگی هوا، در ریو حضور نداشتند و نمایندگان آنها حضور پیدا کردند. این کشورها عبارتند از چین و امریکا که در مکان‌های اول و دوم رده‌بندی آلوده‌کننده‌ترین کشورهای جهان قرار دارند.

اما بسیاری از فعالان زیست‌محیطی و سازمان‌های غیردولتی فعال در زمینه‌های مختلف حفاظت از محیط زیست، چه در جهت حفظ تنوع زیستی و یا حفاظت از اقیانو‌س‌ها، جنگل‌ها و یا مبارزه با توسعه‌ی گازهای گل‌خانه‌ای و فرایند گرمایش کره‌ی زمین، از انعکاس رسانه‌ای این رویداد استفاده کردند و با وجود نبود امید به کسب نتیجه‌ای ملموس از این نشست، اهمیت جلب توجه افکار عمومی و جهانیان را یاد‌آوری کردند.

بنا به اظهارات بسیاری از آنها، باید یادآوری کرد که گامهای مهم زیست محیطی برای نجات کره‌ی زمین چه هستند:

در وهله‌ی اول برای جلوگیری از این‌که فرایند گرمایش کره‌ی زمین کاملاً از کنترل خارج گردد و به شدت افزایش یابد، باید تا سال 2050 تولید گازهای گل‌خانه‌ای نسبت به وضعیت کنونی تقسیم بر دو شود تا دمای کره‌ی زمین تا پایان قرن تنها دو درجه افزایش یابد. ولی در 20 سال اخیر، گازهای گل‌خانه‌ای که در اثر سوخت انرژی‌های فسیلی پدید می‌آیند، به میزان 36درصد افزایش یافته است. تنها نکته‌ی مثبت، ظهور انرژی‌های پایدار در 20 سال اخیر است که می‌تواند در آینده جایگزین انرژی‌های فسیلی، یعنی گاز، نفت و زغال سنگ شود که چرخه‌ی اقتصاد و صعنت جهان را در حال حاضر می‌چرخانند.

گرچه انرژ‌ی‌های پایدار، یعنی استفاده از نور خورشید، انرژی باد و هم‌چنین نیروی آب، تنها سه درصد انرژی‌ لازمه برای تأمین نیازهای جهانی را برآورده می‌سازند. ولی میزان تولید برق از طریق "اِاولین" (توربین بادی) و نیروی باد در 15 سال اخیر، به میزان سه‌هزار درصد افزایش یافته و در 20 سال اخیر، استفاده از انرژی خورشیدی برای تولید برق، به میزان 30هزار درصد رشد پیدا کرده است.

ولی با وجود این پیشرفت‌های چشم‌گیر، کماکان روز به روز اقیانوس‌ها بیشتر تخریب می‌گردند، میزان یخچال‌های طبیعی کم‌ می‌شود، مساحت جنگل‌ها به سرعت کاهش یافته است و خصوصاً سرعت نابودی انواع گیاهی و جانوری، یعنی نابودی تنوع زیستی کره‌ی زمین، بین صد تا هزار برابر، بیشتر از سرعت عادی سیر طبیعی آن می‌باشد.

بدین ترتیب، فعالان زیست محیطی زنگ خطر را به صدا درآورده‌اند و تاکید دارند که 20 سال پیش، در اجلاس ریو در سال 1992، رهبران جهان به وخامت اوضاع اعتراف داشتند، ولی عملکرد مثبتی مشاهده نشد. این‌بار نیز در ریو در سال 2012، همگان خاطرنشان ساختند که کاملاً از ضرورت رسیدگی به وضعیت محیط زیست کره‌ی زمین مطلع هستند، ولی اگر این بار هم کاری انجام بپذیرد، ممکن است 20 سال دیگر، ریودوژانیرویی نباشد که بتوان در آن کنفرانس دیگری موسوم به "نشست زمین" و "توسعه‌ی پایدار" برگزار کرد.